නිකමට වගේ

තනි පාට කටුස්සියකට පෙම් කරන මම

2012-01-15T21:35:00.002+05:30

Photo Lanka සමූහයේ "Picture of the Month - Dec 2011 Challenge" තරගයෙන් තෝරා ගන්නා ලද්ද්කි. ඡායා රූපයේ අයිතිය www.flickr.com/photos/omega-priyankara/ සතුය. මා ලියා ඇති වචන වල අයිතිය කියවන ඔබ සතුය.

මකුළුවන්ගෙන් දිවි ගලවා ගන්න

2012-01-11T09:22:00.001+05:30

පින්තූරයේ අයිතිය Anjana Gunathilake සතුය.

බෝට්ටුව ළඟටවත් නොගිය මම

2011-12-31T17:41:00.000+05:30

පින්තූරයේ අයිතිය Hiranya Malwatta Pictures සතුය.

මුහුදේ නාන්නට තාමත් බය මම

2011-12-16T18:38:00.001+05:30

Photo Lanka සමූහයේ "Picture of the Month - Nov 2011 Challenge" තරගයෙන් තෝරා ගන්නා ලද්ද්කි. ඡායා රූපයේ අයිතිය www.flickr.com/photos/photosofsrilanka/ සතුය. මා ලියා ඇති වචන වල අයිතිය කියවන ඔබ සතුය

රුවල නැති ඔරුවක ඔහේ පාවෙන මම

2011-12-16T18:33:00.001+05:30

Photo Lanka සමූහයේ "Picture of the Month - Nov 2011 Challenge" තරගයෙන් තෝරා ගන්නා ලද්ද්කි. ඡායා රූපයේ අයිතිය www.flickr.com/photos/erantha/ සතුය. මා ලියා ඇති වචන වල අයිතිය කියවන ඔබ සතුය.

එතනත් නැති මෙතනත් නැති මම

2011-12-13T13:28:00.000+05:30

පින්තූරයේ අයිතිය Sachini Perera Photography සතුය.

බෝඩ් එක නොබලා බස් එකට නැගීම

2011-12-01T18:46:00.001+05:30

යාත්‍රාව සහ සමුද්‍රය

2011-11-22T20:02:00.001+05:30

පින්තූරයේ අයිතිය Hiranya Malwatta සතුය.

පයන්නක් පමණයි

2011-11-18T13:16:00.001+05:30

දැන් මාලු අල්ලන මම

2011-08-25T09:02:00.000+05:30

පින්තූරය ලබාදීම පිළිබඳව හිරන්‍යා මල්වත්තට මගේ ස්තූතිය.

තවත් ගලක් වතුරට දැමූ මම

2011-08-19T15:00:00.000+05:30

පින්තූරය ලබාදීම පිළිබඳව ශශෙන් තාරකට මගේ ස්තූතිය.

සිතින් විතරක් පෙම් කරන මම

2011-08-12T10:17:00.000+05:30

සුපිරි ජය මල්ලකට පෙම් බැඳි මම

2011-07-26T11:36:00.000+05:30

පින්තූරය ලබා දීම පිළිබඳව ප්‍රදීප් කිරින්දගේට මගේ ස්තූතිය.

එකතු කිරීම, අඩු කිරීම

2011-04-26T18:30:00.002+05:30

පින්තූරයේ අයිතිය නයෝමි අබේසිරිවර්ධන සතුය.

එන්න, මා කියවන්න

2011-04-21T13:31:00.001+05:30

ප්‍රේමය සහ ගස් කපන්නා

2011-03-28T12:59:00.000+05:30

"නිකමට වගේ"

2011-03-22T14:45:00.000+05:30

"නිකමට වගේ" ගැන මලින්ද සෙනෙවිරත්න, 2010 නොවැම්බර් 14 වැනි ඉරිදා සන්ඩේ ඔබ්සවර් පුවත් පතට ලියූ ලිපියක් කලකට පසුව නිකමට වගේ මෙහි පළ කරන්නට සිතුනි.

සන්ඩේ ඔබ්සවර් පුවත් පතේ වෙබ් පිටුවට යන්න.

On the future of Sinhala literature 'for no reason at all'

It is fashionable among certain circles to lament now and then the death of this and that. We've had, for example, the nation sick, dying, dead and duly buried. Culture is a frequently interred entity too, one observes. Then there are political parties and ideologies. They commit suicide, are murdered or die natural deaths and their mortal remains duly disposed. Literature and art are also subject to this periodical death-pronouncement followed naturally by obituaries, memorial services, appreciations and pleas for resurrection.

I've heard people say that Sinhala literature is dead or, if not, then dying a slow, painful death. Looking around, though, I realized that this is far from the truth. It reminded me of the Payasi Rajagna Sutra.

The discourse takes the form of a conversation between the Venerable Kumara Kashyapa Thera and a merchant. The merchant, endowed with a penchant for debate and a fascination with splitting hairs over nothing, interrogates the bhikkhu, demanding definition of things that resist definition, are there to be discovered and not necessarily told and certainly not internalized by memorization. The Venerable Thera responded by way of anecdote.

'There was once a fire-worshipping Jatila. He had an assistant to help him with his rituals. One day, needing to make a visit outside the village, the Jatila had instructed his assistant to take care of things and make sure that the fire does not go out. The apprentice was negligent. The fire died. He had then begun looking for the fire, wondering where it had gone. He looked in the ash and split the firewood into tiny splinters but he did not find it. The Jatila returns, admonishes his assistant and rekindles the fire. Now, just as fire is not obtained by those who lack the wisdom and analytical skills necessary to discover the fate of the flame that died and to kindle flame, the truth will elude those who look for it sans wisdom and other necessary skills.'

We are looking in the wrong places, I believe. We are now in the 21st Century. The times are being embraced by a generation that does not have the hang ups of those who came before; they grapple with different realities and play with different metaphors, but are no less or not more creative than their predecessors. They are a confident generation, unburdened of the ideological weights that both empowered and bogged down the writers of a different age.

I think we are in exciting literary times as far as Sinhala literature is concerned. I am aware that there is a lot of trash being published and even rewarded. The best literature probably remains unpublished, but among that which does come out, amidst the trash, there are gems that constitute reasons for hope.

I want to write about something else though. A new phenomenon. Blogs. Thanks to technology and a generation which, thanks to a healthy absence of inhibition, seems to be far more adept at adopting the new, the development of fonts and transliteration-software that side steps the need to learn and master Sinhala keyboards, increasing and cheaper access to computers and the internet courtesy cyber cafes and the nena-sal (Outlets of Wisdom), we are seeing an explosion of Sinhala bloggers. Like in the formal 'publication' scene, we get the entire gamut of quality, from trash to exceptional, with the key difference that the character of the genre is freeing and poverty-circumventing.

For several years I've browsed websites where Sri Lankans blog in English. Colourful pages. Nice layouts. Nice words. Grammatical. Words. Thousands of words. Paragraphs cut into lines to obtain poetic appearance and believed by author and reader to actually constitute 'poetry'. Nice thought pieces. Again we have roughly the same ratio of trash to brilliance. The 'Sinhala blogger' is a new entrant, certainly, but has already outstripped his/her Sri Lankan English counterpart in terms of volume and quality.

What we are seeing is an uninhibited, tech-savvy, creative creature who doesn't have to worry about money and indeed seems hardly interested whether or not his/her work gets into book form, clearly willing to entertain the idea that books are on their way out (I am old fashioned and I hope this will not happen).

I want to write therefore about a particular blogger by the name 'Sandun'. I believe he works in advertising. I emailed him once and asked if we could meet and he said nonchalantly 'sure'. Here's the website: www.nikamatawage.blogspot.com.

The name itself is disarming and therefore potent. It can be translated as 'for no reason at all'. The poetry is like that; tiny thoughts, neatly captured in word-combination, laid out tastefully using images culled from the internet (with or without permission, I really don't know). Let's check some lines.

From the day I met you

until now

I go about looking

for those vile creature

who write poetry and sing

about love

divested of lust

and pure like moonlight:

to seek them out

and shoot them.

The poet signs off not as 'Sandun' but with a tag. In this case he ends thus: 'Sandun, who is not interested in wetting just the lips with the first kiss'. The reference in the signature line is to the song by Sashika Nisansala, written by Ratna Sri Wijesinha, 'thol pethi vitharak palamu haaduwen themanna...', wrongly interpreted as a physical act of kissing (according to Wijesinghe), when in fact it is about the flowering of the Sepalika Flower. The poem itself refers to Nanda Malini's song 'Premaya nam...' (The definition of love), written by Sunil Ariyaratne. The title of the poem, by the way, is 'numba nisa mama' (I, consequent of you).

Sandun's poetry is witty, thought-provoking and lyrical. There is economy of words, easy engagement with things familiar, a healthy cynicism of meta narratives of being and becoming, utterly fresh and refreshing.

There is a poem titled 'bandune loo madira' (The wine poured into the glass).

The wine that was poured

took the shape of the glass

and yet

there was no difference in taste.

And though I

when entering her

did not take her shape

a singular taste-difference

did I perceive.

The signature is part of the poem: 'I am Sandun who has abandoned the act of pouring from bottle to glass'.

Sandun's poetry is intensely personal and for this reason comes off as innocent and honest and moreover has the ability to make the reader extrapolate to things social as well. He 'frames' women, in a poem titled 'gehenun raamu kireema'.

Since I cannot

re-mould you

in the image of my preference,

I let you be

as you are;

I just photographed you

and framed you

in the dimensions

of my preference.

'I am Sandun, discoverer of a new way to frame women'.

Some of the poems obtain vigor from image but are strong enough to stand on their own word-legs. There's one titled 'krodhaye skandaya' (the mass of hatred).

The image is split. On the left there is a drop of water clinging to the bottom of a dark object and on the right a drop that is falling. Two verses. Split as right and left.

At that moment

when the mass

of your hatred

exceeded a particular value...

gravity

became stronger

than the strength

of our togetherness.

The signature: 'I am Sandun, looking for a plot of land on the moon to settle down'. This, to me, is not footnote but part of main-text, for the 'gravitylessness' speaks to so many things including the matter of loving and being in a relationship.

I will stop with the one titled 'binduwen binduwa' (Drop by drop), decorated with the image of a saline drip.

I was indisposed

extremely ill.

Drop

by drop

you entered

my heart.

Drop

by drop

my heart

she left.

Signature: I am Sandun, totally cured now.

There are nikamata wage lines, written 'for no reason at all'. The ease, the healthy frivolousness, the flippancy, ability to laugh at self, the skill with words, the ability to render in simple ways and with minimal fuss things that are familiar and yet so complex and deep, makes the blog an illuminator and teacher, source of entertainment and sobriety-inducer. All at the same time.

Sandun is a single blogger and he does not make a genre, this is true. I won't put him at the forefront of this new landscape into which Sinhala literature has ventured because I've not checked out all the blogs and am ignorant of all bloggers.

I've seen enough though to be excited and even cynical of those who lament the death or dying of Sinhala literature.

There is no death, no dying; there is life and living and the Ven. Kumara Kashyapa Thera might very well have said that those who think otherwise are looking in the nunuwana-mode, i.e. without circumspection. Either way, the Sanduns of these times will continue to key their lines for no reason at all, I am sure.

Malinda Seneviratne is a freelance writer who can be reached at malinsene@gmail.com

අවිද්‍යාවෙන් විද්‍යාවට

2011-03-09T16:11:00.000+05:30

ප්‍රේමයේ පැවැත්ම

2010-12-02T17:31:00.000+05:30

නොගැලපීම තුළ ගැලවීම

2010-11-29T12:37:00.000+05:30

ක්‍රෝධයේ ස්කන්ධය

2010-10-19T17:20:00.002+05:30

පිංතූරය ලබාදීම ගැන සචිනිට මගේ ස්තූතිය.

බිංදුවෙන් බිංදුව

2010-10-14T17:45:00.000+05:30

පිංතූරය ලබාදීම පිළිබඳව සචින්තාට මගේ ස්තූතිය.

මලට පෙර දැල

2010-10-06T18:24:00.001+05:30

සීතල පපුව

2010-09-29T22:08:00.000+05:30

බාරය ඔප්පු කරන තුරු

2010-09-27T18:37:00.001+05:30

පිංතූරයේ අයිතිය සචින්තා පීරිස් සතුය.

ගැහැණුන් රාමු කිරීම

2010-09-09T18:04:00.000+05:30

රැල්ලට වඩා වැල්ලට

2010-08-30T12:28:00.000+05:30

උඹ නැතිව මම

2010-08-05T10:48:00.000+05:30

හදවත බර වැඩි වුනාද?

2010-07-12T15:18:00.000+05:30

නිදහස් සරුංගලය

2010-06-28T14:06:00.000+05:30

බඳුනේ ලූ මදිරා

2010-06-14T11:14:00.000+05:30

මම ඇස් පියාගත්ත

2010-06-02T10:35:00.000+05:30

පහල වායුගෝලයේ කැළඹීම

2010-05-25T14:21:00.000+05:30

උඹ නිසා මම

2010-04-02T13:34:00.000+05:30

'ක'යන්න, 'වි'යන්න - තෙවන කලාපය

2010-03-30T10:43:00.000+05:30

මෙන්න තෙවන කලාපෙ කවරෙ. නිකමට හරි කියවන්න කැමති නම් 0716208352 - කැළුම්ට හෙලෝ කියන්න.

චිත්‍රපටිය, මම සහ උඹ

2010-03-04T23:34:00.000+05:30

'ක'යන්න, 'වි'යන්න - දෙවන කලාපය

2010-03-04T22:16:00.000+05:30

මෙන්න දෙවනි කලාපෙ කවරෙ. නිකමට හරි කියවන්න කැමති නම් 0716208352 - කැළුම්ට හෙලෝ කියන්න.

'ක'යන්න, 'වි'යන්න - පළමු කලාපය

2010-03-04T22:10:00.000+05:30

මේක අලුත් පත්තරයක්. දැනටමත් සමහරු මේ ගැන දන්නවත් ඇති. කවි සම්බන්ධ බොහෝ දේවල් පිටු කීපයකින් දාල තියෙනව. වැඩි විස්තර කියන්න මම කැමති නෑ. පත්තරේ කියවන්න ආසාවක් ඇතිවෙන්න පත්තරේ කවරෙ දැම්මෙ. ඉතිං මේක ගන්න රු. 20ක් වියදම් කරන්න ඕනෙ. තැපෑලෙන් ගෙදරටම ගෙන්න ගන්න පුළුවන්. නිකමට හරි කියවන්න කැමති නම් 0716208352 - කැළුම්ට හෙලෝ කියන්න.

අවාසනාවට වාසනාවන්ත මම

2010-02-10T13:14:00.000+05:30

සර්ව සම්පූර්ණ ගැහැණිය

2010-02-02T17:58:00.000+05:30

සපත්තුව සහ මම

2010-01-13T16:36:00.000+05:30

ඔබම නමක් කියන්න. 10 කොටස

2010-01-04T23:19:00.001+05:30

කෙල්ලෙක්, සිගරට් එකක්, හීනයක්, වීඩියෝ එකක්, ආදරයක්.... මේ සියල්ල මගේ ඔළුව ඇතුලෙ සද්ද බද්ද දාගෙන පෙරහැරක් යනව වගේ. හරියට ක්‍රිකට් මැච් එකක මෝලම් ගහනව වගේ. මට තේරෙන්නෙ නෑ මම මොකද්ද කරන්න ඕනෙ කියල. මට හිතා ගන්න බෑ මම මේක කාටද කියන්න ඕනෙ කියල. විසඳුම හැටියට මට හිතුනෙ තව සිගරට් එකක් බොන්න. ඉතිං මම පුටුවෙන් නැගිට්ට එළියට යන්න.

"අඩෝ... මොකද ඩෝ උඹ මේ දවස් වල ලන්ච් එකට කළු ගල්ද කන්නෙ?"

මේස දෙකකට විතර එහා පැත්තෙ ඉන්න යාළුවෙක්ගෙන් ප්‍රශ්නයක්.

"විකාරද බං උඹට?"

උගේ පැත්තට හැරිල එහෙම කියපු මම හෙමීට එතනින් ලිස්සල ආව.

"අරූට නම් කවුරුහරි කොඩිවිනයක් කරලද කොහෙද.. බලපංකො ඉන්න හැටි"

ඒ යාළුවම තවත් කාටදෝ කියනව ඇහුනත් මම ඇහුන්නෑ වගේ ආව. නිදහසේ සිගරට් එකක් බොන්න ආවත් මගේ කරුමෙකට ඒ නිදහස මට ලැබුනෙ නෑ. සිගරට් එක පත්තු කළා විතරයි ඒ දුමට තවත් කාපාළුවෙක් එතනට ආව. ඉතිං මගේ සිගරට් එකෙන් බාගයක් ඌට පූජා කරන ගමන් උගේ වැඩකට නැති කතා වලටත් මට හූමිටි තියන්න සිද්ධ වුනා. අන්තිම සිගරට් උගුර ඒ යාළුවටම බොන්න දීල

"මම යනව බං, වැඩක් තියෙනව කරන්න"

කියාගෙන එතනින් ගැලවිලා ආයෙත් මගේ මේසෙට ආව. කරන්න වැඩ තිබ්බත් කරන්න හිතුනෙ නෑ. දවල් කෑම වෙලාව හරි කියල දැනගත්තෙ හැමෝම තමන්ගෙ පුටු වලින් නැගිටල යන්න පටන් ගත්ත නිසා. ඒත් මට බඩගිනි නෑ. නිකමට වගේ මගේ කම්පියුටර් එකේ මම පින්තූර සේව් කරල තියෙන ෆෝල්ඩර් එකට ගියා. කම්මැලි කමක් හරි, හිතට වදයක් හරි දැනුනම මම කරන්නෙ ඒක. එක එක තැන්වලින් ලැබුණු පින්තූර දිහා බලාගෙන ඉන්න කොට මට සුළු මොහොතකට හරි මාව අමතක වෙනව. ඒ පින්තූර ඇතුළෙ ජීවත් වෙන්න හිතෙනව. වෙලාවකට හිතෙන් ඒ පින්තූර ඇතුලට යනව. එතකොට සමහර වෙලාවට මොනවහරි වචන ටිකක් හිතෙනව. එතකොට ටක් ගාල ඒ වචනටික මම ඒ පින්තූරෙට දානව. හරි හමන් පින්තූරයක් නැත්නම් එකක් ලැබෙනකං ඉන්ටනෙට් එකේ රස්තියාදු වෙනව. ඒක මට දැං පුරුදු වෙලා. ඉතිං මං ඒ පුරුදු විදියටම පින්තූර අතරෙ තනි වුනා. එක පින්තූරයක් ළඟ හිත හුඟක් වෙලා නතර වුනා. ඒකෙ ප්‍රතිඵලය හැටියට මට ඔළුවට ආපු වචන ටික මම ඒ පින්තූරෙට එකතු කළා.

හැමදාමත් වගේ අදත් ආවේශයකින් ඒ කටයුත්ත නිම කරලයි මම මොකද්ද කළේ කියල හිතන්න පටන් ගත්තෙ, මම මොකද්ද ලිව්වෙ කියල හිතන්න පටන් ගත්තෙ, ලියපු දෙයට තේරුමක් තියෙනවද කියල හිතන්න පටන් ගත්තෙ. අනේ මංද.. මම ලියපු දෙයම නැවත නැවතත් කියෙව්ව. "මට අහිමි සිහිනයක මම අතරමං වෙලා" සිහිනයෙන් මිදෙන්න පින්තූර අතරේ තනි වුනත් අවසානයේ මම සිහිනය තුළම අතරමං වෙලා. ඒ හින්ද වෙන්නැති මට එහෙම ලියවෙන්න ඇත්තෙ. රෙද්ද.. මට බැහැ තවත් මෙතන ඉන්න. දැං වත් යන්න ඕනෙ දවල්ට කන්න. මම මගේ හිතටම ඒ විදියට බල කරල පුටුවෙන් නැගිට්ට. කට්ටි‍ය මට කලින්ම කන්න ගිය නිසා අද තනියම කන්න යන්න වෙනව. වෙනදට තනියම කන්න කඩේට යනව කියන්නෙ මරණව වගේ වැඩක්. ඒත් හිතෙනව එක අතකට මෙහෙම තනියම යන එක හොඳයි කියල. අනේ මංද එක පාරටම මම තනිකමට ආස වෙලා. ගිනි අව්වෙ වේලීගෙන ගුණසිරි හෝටලේට ඇතුල් වෙනවත් එක්කම කෙළවරේ මේසෙක කෙල්ලො තුන් දෙනෙක් මහ හයියෙන් හිනාවෙනව පෙනුන. ගුණසිරි හෝටලේ දවල් කෑම වෙලාවට හැමදාම ඉන්නෙ හුරුපුරුදු චරිත. මේ කෙල්ලො කවදාවත් මේ වෙලාවට හෝටලේ ඉන්නව දැකල නැති නිසා ආයෙත් පාරක් හොඳට ඒ පැත්ත බැලුව.

දෙයියනේ......අර කෙල්ල!

මට මගේ ඇස් නිලංකාර වේගෙන එනව වගේ දැනුන.

( දිගටම ලියන්න ආසයි... ඒත් හිත හදාගන්න අමාරුයි )

අග සිට මුලට

2009-12-21T19:38:00.000+05:30

සසර මහන මැසිම

2009-12-04T21:25:00.001+05:30

පින්තූරයේ අයිතිය සුගත් අමරසිංහ සතු අතර, එය මා වෙත එවීම පිළිබඳව බූන්දියට ස්තූතිවන්ත වෙමි.

මාලිමාව සහ මම

2009-12-02T21:55:00.000+05:30

නිකමට වගේ යුනිකේත

2009-11-18T18:29:00.000+05:30

පහුගිය දවසක මට අහම්බෙන් වගේ තේරුනා "නිකමට වගේ" බ්ලොග් එක සිංහල බ්ලොග් කියවනයෙන් ඉවත් වෙලා කියල. ඉතිං මේ ගැන දන්න කියන යාළුවන්ට එහෙම මම හොඳට වාතයක් වුනා. වරදක් හොයාගන්න බැරි තැන සිංහල බ්ලොගර්ස් ගෲප් එකට මේල් දාලා, ඇඩ්මින් කෙනෙකුට ෆේස්බුක් පණිවිඩ දාල අරව මෙව්ව කරල ආයෙත් සිංහල බ්ලොග් කියවනයට ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් කළා, "නිකමට වගේ" සිංහල බ්ලොග් කියවනයට ඇතුළත් කරන්න කියල. ඉතිං ඔන්න සති එකහමාරකට විතර පස්සෙ මට අද පිළිතුරක් ලැබුන. මෙන්න ඒ පිළිතුර හරහා ඇතිවුණ නිල සංවාදය.

ඇඩ්මින්වරයා -

චායාරූප වල සිංලෙන් ලියූ බ්ලොග් ඇතුලත් කල නොහැක, සිංහල යුනිකේත යොදාගත් බ්ලොග් පමණයි ඇතුලත් කල හැක්කේ.

මගේ පිළිතුර -

දින ගණනක් මග බලාගෙන හිටපු උත්තරය මේ වෙලාවෙ ලැබුන එක ගැන හරිම සතුටුයි මිත්‍රයා.

උපුටා ගැනීම - මගපෙන්වීම හා නීතිරීති
"2. ඡායාරූප පමණක් හා සිංහල අන්තර්ගතය අඩු අඩවි ඇතුලත් නොකෙරේ. (ඡායාරූප බ්ලොග් එකක් නම් සිංහල අන්තර්ගතයක් ඇතුළත් විය යුතුයි.)"

මේකෙ හැටියට නම් ඡායාරූප විතරක් තියෙන බ්ලොග් පවා ඇතුළත් කරනව සිංහල අන්තර්ගතයක් තියෙනව නම්. ඒ වගේම මගේ බ්ලොග් එකට ගියොත් පෙනේවි ඒකෙ තියෙන්නෙ "ඡායාරූප වල සිංලෙන් ලියූ" දේවල් විතරක් නොවෙන බව. බ්ලොග් එක තුළ මම පවත්වගෙන යන කතාව "ඔබම නමක් කියන්න" ඇතුළු අනිත් හැමදෙයක්ම ලියවෙන්නෙ සිංහල යුනිකේත වලින්. ඒ වගේම මම ඇතුළත් කර ඇති සියළුම ඡායාරූප තුළ ඇත්තේ සිංහල අන්තර්ගතයක් කියලයි මම හිතන්නෙ. මොනව වුණත් පිළිතුරක් එවීම ගැන හරිම සතුටුයි. ඒ වුණත් මට තියෙන ගැටළුව මගේ බ්ලොග් එක ඉවත් කරන්න මෙච්චර කාලයක් ගියේ ඇයි කියන එක. කමක් නෑ හැමෝම කාර්ය බහුල ඇති. එ වගේම මට හරිම සතුටුයි මම ලියල තියෙන දේවල් "චායාරූප වල සිංලෙන් ලියූ" දේවල් හැටියට සැලකීම ගැන. මම හිතුවෙ එව්ව "කවි වෙන්නැති" කියල.

උපුටා ගැනීම - මගපෙන්වීම හා නීතිරීති
"6. බ්ලොග් අඩවිය ඇතුලත් කිරීමට සුදුසු දැයි තීරණය කිරීමට සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදයේ කලමණාකරුවන්ට අයිතියක් ඇත.
7. ඔබ ඇතුළත් කරන අඩවියට එරෙහිව පැමිණිල්ලක්, නීති/රීති උල්ලංඝණයක් ඇතිවුවහොත් ඒ පිළිබඳව තීරණය කළමනාකාරිත්වය සතුවන අතර, ඒ බ්ලොග් අඩවිය සින්ඩිකේටරයට නුසුදුසුයැයි තීරණය වුවහොත් ඉවත් කෙරෙනු ඇත."

මේ අනුව තීරණය ඔබ සතු වන අතර, මෙයට පිළිතුරක් ලබා දීමට කාරුණික වන මෙන් ඉල්ලමි.

ඇඩ්මින්වරයා -
හිතවත් සදුන්,

"1. ඇතුළත් කළ හැක්කේ සිංහල යුනිකේත මගින් ලියූ සිංහල බ්ලොග් අඩවි පමණි."

එක මග හැරිලා නේද ? Photo වල සිංහලින් ලියපුවහම ඒක සිංහල යුනිකේත වනේ නෑ. අනික එකක්, දෙකක් පොස්ට් සිංහලෙන් ලියපුගමන් බ්ලොග් එක සිංහල යුනිකෝඩ් වෙනේ නෑ. photo එක දාලා ඒකට යටින් සිංහල යුනිකේත වලින් ලිවුවනම් මේ ගැටලුව නෑ.

"2. ඡායාරූප පමණක් හා සිංහල අන්තර්ගතය අඩු අඩවි ඇතුලත් නොකෙරේ. (ඡායාරූප බ්ලොග් එකක් නම් සිංහල අන්තර්ගතයක් ඇතුළත් විය යුතුයි.)"

මෙයින් අදහස් කරනේ සිංහල යුනිකේත මගින් ලියපු. කියන එක මිසක් photo එකක් ඇතුලේ හෝ වෙනස් සිංහල ලියන විදියකින් ලියපු කියන එක නොවෙයි.

මගේ පිළිතුර -

ඔව් මිත්‍රයා මම

"1. ඇතුළත් කළ හැක්කේ සිංහල යුනිකේත මගින් ලියූ සිංහල බ්ලොග් අඩවි පමණි."

කියන එක මග හැරීමට හේතුවක් තියෙනවා.
මම තේරුම් ගන්න විදියට යුනිකේත කියන්නෙ මේ වෙනකොට අන්තර්ජාලයේ සිංහල භාවිතා කරන හැමකෙනෙකුටම පොදු දෙයක්. ඒ නිසා යුනිකේත වලින් ලිව්වම හැමකෙනෙකුටම කිසිම ගැටළුවක් නැතිව කියවන්න පුළුවන්. මම හිතුවේ ඔබ සංගමය පෙනී සිටින්නේ අන්තර්ජාලය තුළ සිංහල භාවිතය වෙනුවෙන් කියල. අන්තර්ජාලය තුළ සිංහල භාවිතය පහසු කරවීමට බිහි වුණ මෙවළමක් හැටි‍යට යුනිකේත හඳුන්වන්න පුළුවන්. දැන් ඔබ මේ කියන කතාව මම තෙරුම් ගන්නේ ඔබ සංගමය අන්තර්ජාලය තුළ යුනිකේත භාවිතය වෙනුවෙන් පෙනීසිටිනවා පමණයි, යනුවෙන්. මම මගේ බ්ලොග් එක තුළ සිංහලෙන් ලිවීම සඳහා යුනිකේත හැර වෙනත් කිසිම අකුරු වර්ගයක් භාවිතා කරල නෑ.

පින්තූරයක් මත යමක් ලිවීම මම අදහස් ප්‍රකාශ කරන මාධ්‍යය. මම නිර්මාණයක් බිහිකරන මාධ්‍යය.

"photo එක දාලා ඒකට යටින් සිංහල යුනිකේත වලින් ලිවුවනම් මේ ගැටලුව නෑ."

මිත්‍රයා මේ විදියේ දෙයක් ඔබ ප්‍රකාශ කිරීම තුළම මම තේරුම් ගන්නා සත්‍යය නම් ඔබේ රසවින්දනයේ ගැටළුවක් තියෙන බව. ඒ නිසා තවදුරටත් මේ ගැන මම ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරන එකේ තෙරුමක් නෑ කියල මට හිතෙනව. අලියා මෙහෙයවන්න හෙණ්ඩුව ඕනෙ. එහෙමයි කියල අපි හෙණ්ඩුව ගැන වර්ණනා කරන්නෙ නෑ මිත්‍රයා. අලියා තමයි වටින්නෙ. අන්තර්ජාලයේ යුනිකේත භාවිතය ගැන නෙමෙයි, සිංහල භාවිතය ගැන පෙනී සිටින්න. යුනිකේත ඒකට මෙවළමක් කරගන්න.

ඇඩ්මින්වරයා -

හරියට හරි, අපේ උත්සාහ කරනේ සිංහල යුනිකේත බාවිතය වැඩිකිරීම මගින් සිංහල වෙබ්(බ්ලොග්) අඩවි වැඩි කිරීම. Photo එකක සිංහලෙන් ලියන්න යුනිකේත ඕනේ නෑ. යුනිකේත එන්න කලින්ම උනත් ඒක කරන්න හැකියාව තිබුනා, අපේ පරමාර්ත ඒක මගින් සිදුවෙන්නේ නෑ.

සිංහල බ්ලොග් කියවනයට ඇතුලත් කරේ නෑ කියනේ ඔබේ අදහස් ප්‍රකාෂකිරීමේ අයිතිය නැති කිරීමක් නොවෙයි, එයට ඇතුලත් කරේ නෑ කියලා බ්ලොග් අඩවිය අන්තර්ජාලයේ නැතිවෙන්නේ නෑනේ.

මගේ පිළිතුර -

බොහොමත්ම ස්තුතියි මිත්‍රයා.
-----------------------------

මේ හේතුව නිසා මම නිකමට වගේ ලියන දේවල් එම සින්ඩිකේටරයේ මීට පස්සෙ අප්ඩේට් වෙන්නෙ නෑ. ඇත්තටම එම සිංහල බ්ලොග් කියවනය හරහා සිංහල බ්ලොග් ලියන පිරිසට ලොකු සේවයක් වෙනව. ඒක මම ඉහළින්ම අගය කරනව. ඒ වගේම මෙච්චර කල් වැරදීමකින් හරි "නිකමට වගේ" බ්ලොග් එක එම බ්ලොග් කියවනයේ තිබ්බ නිසා මම ලියන දේවල් කියවන්න නිරන්තරයෙන්ම පිරිස මේ පැත්තට ආව. ඒ නිසා "නිකමට වගේ" බ්ලොග් එක එයින් ඉවත් කරන්න මේච්චර කල් ප්‍රමාද කිරීම ගැන මම නැවතත් ස්තූතිවන්ත වෙනවා.

ජය!

සසම්භාවී මොහොතක

2009-11-16T18:23:00.000+05:30

ඔබම නමක් කියන්න. 9 කොටස

2009-11-12T16:09:00.002+05:30

ඇත්තටම ඇයි මම එහෙම හීනයක් දැක්කෙ? ඒ හීනෙ හිටපු, මට එකම එක වතාවක් විතරක් මුණ ගැහුනු ඒ කෙල්ල දැන් සැරෙන් සැරේ මගේ ඔළුව ඇතුලෙ ඇගේ ඒ අත්තටු විහිදගෙන පියාඹිනව වගේ මට දැනෙනව. මට හිතුන දුවල ගිහින් කොහේ හරි මුල්ලකට වෙලා නිදා ගන්න. මට හිතුන එතකොට මට ආයෙත් ඒ හීනෙම පෙනේවි කියල. දෙයියනේ මට ඒ හීනෙ ඇතුලේ සදාකාලිකවම ජීවත් වෙන්න පුළුවන් නම් කොච්චර දෙයක්ද? ඒත් මම සදාකාලිකවම ජීවත් වෙන්න පතන ඒ හීන ලෝකෙ ඔෆිස් එකේ වැඩ නිසා සැරෙන් සැරේ සුනුවිසුණු වෙලා ගියා. තේරුමක් නැති මීටින්, වැදගත් වැඩ, නොවැදගත් වැඩ, ඇත්ත වගේ කරන බොරු වැඩ නිසා මට එක දිගටම මගේ හීන ලෝකෙ ඉන්න බැරි වුණා. දවල් කෑමෙන් පස්සෙ සැනසිල්ලෙ සිගරට් එකක් පත්තු කරගන්නකොටයි මට තේරුනේ අද දවසටම මම තාම සිගරට් එකක් බීල නෑ නේද කියල. වෙනද කොච්චර වැඩ තිබ්බත් මේ වෙනකොට සිගරට් දෙක තුනක් බීල ඉවරයි. අනේ මන්ද මට මොකක් වේගෙන එනවද කියල. සිගරට් දුම මගේ පෙනහළු තුළ කැරලි ගහද්දි මට නැවතත් මගේ හීනෙට යන්න පුළුවන් වුනා. ළමා සාරිය, කළු ලෙදර් සපත්තු, අත්තටු, ඇගෙ මූණ. ඇයි මට හිතෙන්නෙ මේ හීනෙම මම කලින් දැකල තියෙනව කියල. එක්කො මම බලපු ෆිල්ම් එකක තිබ්බද, නැත්නම් මොකක් හරි වීඩියෝ එකක තිබ්බද, ඇඩ් එකක, මියුසික් වීඩියෝ එකක..මොන මගුලක හරි මම මේක දැකල තියෙනව කියල මට සැරෙන් සැරේ හිතෙනව. මට හිතුන මේක කාට හරි කියන්න. කාගෙන් හරි අහන්න. මගේ හීනය තෝරලා දෙන්න කියන්න. ඒත් ඒකෙන් ඇති වැඩේ මොකද්ද? වැඩක් තිබුනත් නැතත් අඩු තරමේ මගේ හිතට සැනසිල්ලක් දැනේවි. සිගරට් බට් එක ඈශ්ට්‍රේ එක පතුලෙ තනි කරල මම කෝල් එකක් ගත්ත මගේ අතිජාත යාළුවෙකුට. ඒ වෙලාවෙ ඔහුටම කෝල් කලේ ඇයි? වෙන යාළුවෙක් මතක් නොවී ඔහුවම මතක් වුනේ ඇයි කියන එක ගැන කිසිම දෙයක් ඒ මොහොතේ හිතුනෙ නෑ. නිතරම මම ෆිල්ම්, මියුසික් බෙදා හදා ගන්නෙ ඔහුත් එක්ක. සමහර විට ඒ නිසා මම ඔහුටම කෝල් කරන්නැති.

"හලෝ ලොකු අයියේ..."

"හෙලෝ බ්‍රදර්!"

මෙහෙම අරම්භ වෙච්ච කතා බහේ මැදක් හරියෙදි මම මගේ හීනෙ මගේ යාළුවට එළි කලා.

"මචං මම ඊයෙ මාර හීනයක් දැක්කනෙ"

"ආ දැං උඹට හීනත් පේනවද?"

"කුණුහර්ප නැතුව මේක අහපං බං"

මගේ හීනය මම දිගටම කියාගෙන ගියා. හීනය කියල ඉවරවුන ගමන් මගේ යාළුව හිනා වෙන්න පටන් ගත්ත.

"බ්‍රදර් උඹත් හරියට සෑඩ්නස් ඔෆ් සෙක්ස් එකේ බැරී යෝග්‍රො වගේනෙ"

මම අහන්න හිටපු ප්‍රශ්නෙට අහන්නත් කලින් උත්තර ලැබුන බව මට තේරුණා. නමුත් මට උත්තරේ තවදුරටත් පැහැදිලි කරගන්න ඕන වුනා.

"මචං ඒක මොකද්ද? ෆිල්ම් එකක්ද? ඒකෙත් මේ වගේ හීනයක් තියෙනවද?"

"ඇයි බං උඹට මතක නැද්ද? මම මාස දෙක තුනකට කලින් උඹට ලින්ක්ස් වගයක් මේල් කළා. ෆිල්ම් එකක් වුනාට ඩීවීඩී එකක් නම් හොයාගන්න නෑ. ඒත් නෙට් එකේ තියෙනව ෆිල්ම් එකේ එපිසෝඩ්ස් ටිකක්. උඹේ හීනෙ ඒකෙ නෑ. ඒත් ඒකෙ තියෙනව ඔය වගේ සිටුඒශන් එකක්"

සෑඩ්නස් ඔෆ් සෙක්ස්, නම හුරු පුරුදු බවක් දැනුනත් මම දැකපු හීනය සහ ඒ නම අතර සම්බන්ධතාවක් එක පාරටම මගේ ඔළුවට ආවෙ නෑ.

"හරි මචං නෙට් එකේ බලන්නං"

එහෙම කියල කතාවට තිතක් තියල මම දුවගෙන ආවෙ කම්පියුටර් එක ළඟට. Sadness of Sex කියල ගූගල් එකේ ගහල සර්ච් කළා. රිසල්ට් ලිස්ට් එකේ මුලින්ම තිබ්බ ලින්ක් එක ෆිල්ම් එක ගැන විස්තර දුන්න. ලිස්ට් එකේ දෙවැනියට තිබ්බ වෙබ් සයිට් එක මාව මගේ හීනයට ගෙනිච්ච. දෙයියනේ මේ තියෙන්නෙ.The Sadness of Sex, Episode 1- Poison. දාල තිබ්බ පින්තූරෙ ඉන්නෙත් තටු තියෙන කෙල්ලෙක්. නොඉවසිල්ලෙන් මම ඒ වීඩියෝ එක ඕපන් කරල විනාඩියක් දෙකක් බලාගෙන හිටියත් ඒක හරියට ලෝඩ් වුනේ නෑ. දෙයියනේ මට මේක බලන්න වාසනාව නැද්ද? ඒක එහෙමම තියෙද්දි මම යූටියුබ් සයිට් එකට ගියා. ඒකෙ ගැහුව ද සෑඩ්නස් ඔෆ් සෙක්ස් කියල. රිසල්ට් එක හැටියට ආපු ලිස්ට් එකේ උඩින්ම තිබ්බ මගේ හීනය. ඒක ඉක්මණටම ලෝඩ් වුනා.

මම එක පාරක් නෙමෙයි, ඇත්තම කියනව නම් මම ඒ වීඩියෝ එක මුල ඉඳල අගට තුන් හතර පාරක්ම බැලුව. එවෙලෙ මගේ හීනය සහ මේ විඩියෝ එකේ අවස්ථා සම්බන්ධය මට ගලපගන්න පුළුවන් වුනා. ඔව් මම ඒක කලින් දැකල තිබ්බ. වීඩියෝ එක බලන මගක් හරියෙදිම මට ඒක තේරුණා. ඒ කියන්නෙ මම කලින් දැකපු ඒ රූප රාමු එක්ක මගේ හිත ඇතුලෙ පොරකන මේ කෙල්ල එකට එකතු වෙලා මගේ හීනෙට ඇතුල් වෙලා තියෙනව. මම අහල තියෙනව සමහර වෙලාවට කෙනෙක් හීනයක් විදියට දකින්නෙ තමන්ගේ උපවිඥානයේ තියෙන දෙයක් කියල. මගේ කරුමෙට හීන පිළිබඳව මම ඊට වඩා දෙයක් දැනගෙන හිටියෙ නෑ. ඒත් ඒ රූප රාමුත් මගේ හීනයත් අතර වෙනසක් තිබ්බ. ලොකු වෙනසක්. මම දැකපු ඒ කෙල්ල ඇඳගෙන හිටියෙ ළමා සාරියක්. ඇයි ළමා සාරියක්? අනේ මන්ද.. කොහොමද මම මේ අවුල විසඳගන්නෙ? මම ආයෙත් ඒ වීඩියෝ එක බැලුව. ෆිල්ම් එකේ කතාව කියාගෙන යන චරිතය මමද? කතාවට අනුව ඔහු ඒ විස්තර කරන්නෙ ඔහුගේ ප්‍රේමය ඇතිවූනු විදිය ගැන. වීඩියෝ එකේ මුල් හරියෙ තියෙනව When love enters through the eyes it is like a Thunderbolt කියල. අන්තිමට ඔහු කියනව The girl of my dreams, the Juliet to my Romeo, the Jane to my Tarzan කියල. මට එක පාරටම හිතුන, ඇත්තටම මම හීනෙන් වත් එහෙම දෙයක් හිතන්න නැතුව ඇති.

ආදරේ!

දෙයියනේ ඒ කියන්නෙ මම ඒ කෙල්ලට ආදරේ කරනවද? එකම එක පාරක් විතරක් දැකපු, මගෙන් සිගරට් එකක් ඉල්ලපු, කවුද කින්ද මන්ද කිසිම දෙයක් නොදන්න, ආයෙ කවදා මුණ ගැහේවිද කියලවත් නොදන්න ඒ කෙල්ලට මම අදාරේ කරන නිසාද මේ වගේ හීනයක් මම දැක්කෙ? දෙයියනේ මොකද්ද දැං මං කරන්නෙ?

(ඔව් මං ලියනව. කොහොම හරි හිත හදාගෙන ලියනව.)

ඔබම නමක් කියන්න. 8 කොටස

2009-11-05T17:01:00.001+05:30

අපේ ගෙවල් ළඟ බස් හෝල්ට් එකත් එක්කම පාරෙන් එහා පැත්තෙ මම නිතරම සිගරට් ගන්න යන පෙට්ටි කඩේ එලියෙ තියල තියෙන පුටුවක මම වාඩි වෙලා හිටිය. අසෝක වීදුරුවක දාල තිබුන ප්ලේන්ටි බාගෙ තාමත් මගෙ අතේ. මහ දවල් ගිනි රස්නෙ මුහුණට වැටෙන එක වළක්වන්න මම බිම ගලාගෙන හිටිය නිසා ඔළුවෙ ඉස්මුදුන ඉරේ ගිනි එළියෙන් බේරුනේ නෑ. නිකමට වගේ මම ඔළුව උස්සල බස් හෝල්ට් එක දිහා බැලුව. ළමා සාරියක් ඇඳගත්තු තරුණියක් පාරෙ එහා පැත්තෙ ඉඳන් මම ඉන්න පැත්තට මාරු වෙන්න බලාගෙන ඉන්නව මම දැක්ක. මම ආයෙත් මගේ ප්ලේන්ටිය දිහා බැලුව.

දෙයියනේ..... අර කෙල්ල! ඔව් මේ අර කෙල්ල තමයි.

මම මොහොතක්වත් අපතේ යවන්නෙ නැතුව ආයෙත් ඒ කෙල්ල දිහා බැලුව. ඔව්, ඔව්.. මේ ඒ කෙල්ලමයි. දෙයියනේ මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටිය ඒ කෙල්ල. ඉරේ ගිනි එළිය ඇගේ ළමා සාරියෙ වැදිල ආයෙත් මගේ ඇස් දෙකට වැදුනෙ හරියට ඊතල වගේ. ඒ ඊතල දරා ගන්න බැරි නිසා මම අහක බැලුව. ඒ ඊතල වලින් ඇස් බේරගන්න මම ඇගේ කකුල් දිහා බැලුව. ඒ මොහොතේ ලෝකයම දුවන වේගය සියයට පණහකින් අඩු වුනා වගේ මට දැනුන. අඩියෙන් අඩිය ඇය ඉදිරියට තිබ්බෙ චිත්‍රපටියක ස්ලෝ මෝශන් දර්ශණයක වගේ. දෙයියනේ මේ කෙල්ල දාගෙන ඉන්නෙ උස් අඩි තියෙන කළු ලෙදර් සපත්තු දෙකක්. ඇය තියන්නෙ දුරස් අඩි. මේ දුරස් අඩි නිසා ළමා සාරියෙ ඉස්සරහින් එක පිට එක වැටුනු පොටවල් දෙක ඈත් වුනා. එතකොට මම දැක්ක ඒ කළු ලෙදර් සපත්තු ඇගේ දණිස් දක්වාම වසාගෙන තියෙන විදිය. ලෝකය තවමත් දුවන්නෙ අඩු වේගයකින්. ඒත් මම වේගවත්. පාරේ දෙපැත්තෙන්ම ආපු හැම වාහනයක්ම ඇයට පාර පනින්න නවත්තගෙන ඉන්නව. පාරේ වෙන කිසිම මනුස්සයෙක් නෑ. ඉරේ ගිනි ඊතල දරාගෙන මම ඇගේ මුහුණ දිහා බැලුව. ඇයට අත්තටු තිබ්බ..ඇත්තමයි ඇයට අත්තටු තිබ්බ. අසෝක වීදුරුව මට අත ඇරුණ. ඇගේ අත්තටු, දැන් ලෝකය කැරකෙන වේගයටත් වඩා අඩු වේගයකින් සෙලවුණා. මාව මහ පොළවට කඩාගෙන වැටුන. මහ පොළවෙ මට දණ ගැහුන. ඇගේ දකුණු අතේ පත්තු කරපු සිගරට් එකක් තිබ්බ. ඇය ඒක ඇගේ දෙතොල් මැද තියාගෙන දුම් උගුරක් ඇද්ද. ඒ දුම් උගුර අදිනවත් එක්කම ඇගේ මුහුණ දුම අතරේ ගිලී ගියා. දුරස් අඩි තිය තිය ඇය පාරෙන් මෙහා, මම ඉන්න පැත්තට ආව. මට ඒක දරා ගන්න බැරි වුනා. ඇගේ ළමා සාරියෙන් මගේ පැත්තට හරවා එවුනු ගිනි ඊතල ආයෙත් මගේ ඇස් හිල් කළා. මම අත්දෙකින්ම මගේ මූණ වහගෙන ඔළුව පොළවේ හප්පගත්ත. මගේ ඇඟිලි, නළල හීරෙන තුරු, තුවාල වෙන තුරු මම ඔළුව පොළවෙ හප්පගත්ත.

මේක මම ඊයෙ රෑ දැකපු හීනය.

පෙට්ටි කඩේ ළඟදි මුණගැහුනු, තවමත් මට නම මතක්කරගන්න බැරි මිත්‍රයා ගැනත්, මගෙන් සිගරට් එකක් ඉල්ලපු කෙල්ල ගැනත් හිත හිත නින්දට වැටුනු මම දැකපු හීනය. අද ඔෆිස් එකට ආපු වෙලාවෙ ඉඳන් මගේ හිතේ හොල්මන් කරන්නෙ ඒ හීනය. දැන් 10.30ත් පහුවලා. උදේට එන ප්ලේන්ටිය මගේ මේසෙ උඩ සීතල වෙලා. උදේට ආපු ගමන් පුරුද්දට කම්පියුටර් එක ඔන් කළත්, තමන්ගෙ වැඩේ ආරම්භ කරන්න ඒක් තාමත් මගෙන් පාස් වර්ඩ් එක ඉල්ලනව. මට ඒක ගහන්න අමතක වෙලා. මම පාස් වර්ඩ් එක ගහල ඒකට ඔන් වෙන්න ඉඩ දීල, මගේ හීන ලෝකයෙන් මිදිල වට පිට බැලුව. ළඟම එහා මේසෙ හිටපු යාළුව මගේ දිහා බැලුව.

"මොකෝ බං තාම වෙරිද?"

"පිස්සුද බං, වෙන සීන් එකක්. ඔළුව පොඩ්ඩක් අවුල්"

මම උත්තර දුන්න. යාළුව පුටුවෙන් නැගිටින ගමන් ආයෙත් මට කතා කළා.

"දුමක් දාමුද?"

"උඹ බීපන්, මට පොඩි වැඩක් තියෙනව"

මම එහෙම කිව්වෙ ඇයි කියල මම දන්නෙ නෑ. කොහොම වුණත් ඒ උත්තරය නිසා ජීවත් වෙන ලෝකෙන් ආයෙත් මගේ හීන ලෝකෙට යන්න මට අවසර ලැබුන. මට නිකමට හිතුන මම ඒ හීනය කළින් දැකල තියෙනව කියල. මොකක් හරි ක්‍රමයකින් මම කළින් විඳපු අත්දැකීමක් නැවත හීනයක් හැටියට මම දැක්ක කියල මට හිතුන. ඒත් මොකද්ද දෙයියනේ මේ හීනෙ? මොකද්ද ඒකෙ තේරුම? ඇයි මම එහෙම හීනයක් දැක්කෙ?

(ලියන්නෙම නෑ කියල හිතාගෙන හිටියත් මට දැන් හිතෙනව මේක දිගටම ලියන්න.)

මං මුළාවී පාර නොසොයන මං.

2009-10-29T21:04:00.000+05:30

වෙලාව මිසක් ඔරලෝසුවක් පාවිච්චි නොකරන මම.

2009-10-23T21:46:00.000+05:30

ජනේලයෙන් පැනල සිය දිවි නසාගත් මම.

2009-10-22T16:27:00.000+05:30

මම දකින මම.

2009-10-19T18:43:00.002+05:30

අමුතු කතාවක්. 3 කොටස

2009-10-08T13:26:00.000+05:30

කියන්නත් සතුටුයි, අමුතු කතාවේ 3 කොටස අද දැම්මා. තාම අමුතු කතාවේ බ්ලොග් එක සින්ඩිකේටරයේ නැති නිසා මේ විදියට තමයි ඒ පිළිබඳව දැනුම් දෙන්න වෙන්නෙ.

ජය.

අමුතු කතාවේ 3 කොටස කියවන්න මෙතනට යන්න. අමුතු කතාවක්. 3 කොටස

එහාට ඇද්දත්, මෙහාට ඇද්දත්.

2009-10-06T16:09:00.002+05:30

අමුතු කතාවක්. 1 කොටස

2009-10-01T21:07:00.001+05:30

ටික දවසකට කලින් කියපු අමුතු කතාව කොහොම හරි පටන් ගත්ත. බලමු මොනවයින් මොනව වෙයිද කියල.

http://amuthukathawak.blogspot.com/

ජය.

සුනු විසුනු වීම හා ඉහිරී විසිරීම.

2009-09-30T13:20:00.000+05:30

දෙයියනේ.

2009-09-23T19:30:00.001+05:30

පින්තූරය ලබාදීම පිළිබඳව Chanu Wick ට ස්තුතියි.

උඹ කළවං කරන තුරු.

2009-09-22T16:31:00.000+05:30

යමක් කමක් තේරෙන මං.

2009-09-17T21:21:00.000+05:30

අමුතු කතාවක්!

2009-09-14T12:17:00.001+05:30

මට පොඩි අදහසක් තියෙනව. මේක හරි යාවිද නොයාවිද කියල මම දන්නෙ නෑ. ඒත් මම හිතුව උත්සාහ කරල බලන්න. අපි ඕන තරම් කතා කියවල තියෙනව. ඒ හැම කතාවක්ම හුඟක් වෙලාවට එක රචකයෙකුගෙ අදහස්, පරිකල්පනය සමාජ දැක්ම මත ගොඩ නැඟුනු කතාවක්. නමුත් කියවන අපි විවිධයි. නිකන් හිතන්න විවිධ අපි එකම කතාවක් ලිව්වොත් මොනව වෙයිද? සමහර විට අමුතු ගතියක් තියේවි, සමහර විට මල වාතයක් වේවි. නමුත් මට හිතෙනව එහෙම දෙයක් කරල බලන්න. ඉතින් මෙන්න මේකයි මගෙ අදහස.
හිතන්න කවුරුහරි කතාවක 1 කොටස ලියනව. ඒ 1 කොටස කියවල තමන්ට එන ආතල් එක අනුව තව කෙනෙක් තමන්ට ඕනෙ විදියට 2 කොටස ලියනව. 1,2 කොටස් දෙකම කියවන 3 වන රචකයා තමන් කතාව දකින විදියට 3 කොටස ලියනව. ඊළඟට 4 රචකයා 4 කොටස ලියනව. තවත් කෙනෙක් 5 කොටස ලියනවා. තව කෙනෙක් 6 කොටස. මේ විදියට දිගටම ලියනව.. කොතනින් කෙලවරක් දකීද කියන එක මම තාම හිතුවෙ නෑ.

ඉතින් මොකද හිතන්නෙ? මම දන්නව මේක ටිකක් විකාර අදහසක්, නමුත් කළා කියල කාටවත් පාඩුවක් වෙන එකක් නෑනෙ.

ඉතින් මෙහෙම කතාවක් ලියන්න කැමති කට්ටිය, ඒ කියන්නෙ කතාවෙ රචකයෙක් විදියට සෙට් වෙන්න කැමති කට්ටිය කමෙන්ට් කරද්දි තමන්ගෙ මේල් ඇඩ්‍රස් එකත් දාන්න. මේ ගැන වෙන වෙන අදහස් තියෙනව නම් ඒව ගැනත් කමෙන්ට් කරන්න. දැනට මම හිතල තියෙන්නෙ මෙන්න මෙව්ව විතරයි, කතාව වෙනුවෙන් අලුත් බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න ඕනෙ, ලියන්න සෙට් වෙන රචකයො සියලුදෙනාම ඒකෙ ඇඩ්මින්ල වෙනව. කතාවෙ කොටසක් ලියන්න සතියක වගේ කාලයක් ගන්න පුලුවන්. ඒ කියන්නෙ හැම සතියකම සෙනසුරාදා කතාව පෝස්ට් කරන්න පුලුවන් නම් හොඳයි. ඊට කලින් වුනත් ප්‍රශ්ණයක් නෑ. හැබැයි වැඩේ හිතන තරම්ම ලේසිත් නෑ. නිකමට හිතන්න එක කොටසක එක රචකයෙක් අලුත් චරිතයක් කතාවට හඳුන්වා දුන්න කියල. එතකොට අනිත් කොටස ලියන රචකයට ඒ චරිතෙ නිකම්ම මරල දාන්න බෑ. එක්කො එ චරිතෙ වර්ධනය කරන්න ඕනෙ, නැත්නම් ගැලපෙන විදියට කතාවෙන් එලියට දාන්න ඕනෙ.

ඔන්න එහෙනම් මගේ අදහස මම කිව්ව. දැන් මේ ගැන ඔබ සැමගේ අදහස් කියන්න.
ජය වේවා!

මං අඩුයි.

2009-09-08T21:55:00.002+05:30

සාධාරණද?

2009-09-07T19:09:00.002+05:30

කලකිරුනු ලෝකය මැද.

2009-08-28T19:11:00.000+05:30

පින්තූරය ලබාදීම පිළිබඳව රොශාන් ක්වින්ටස්ට බොහොමත්ම ස්තූතියි.

පාට පැන්සල්.

2009-08-11T22:03:00.000+05:30

සූදුවට තිත.

2009-07-27T16:53:00.000+05:30

අජීවී, සජීවී.

2009-07-24T14:33:00.000+05:30

මට දෙන්න මොකක් හරි.

2009-07-23T16:51:00.000+05:30

සමාවෙන්න, මතක ඇති කාලෙකට කිසිම දෙයක් ලිව්වෙ නෑ. මොනව කරන්නද ඉතින්.. ඔළුව වෙන වෙන දේවල් වලට දිව්ව. බලමු ඉස්සරහට ඉස්සර වගේ ලියන්න.
ජය!

අසම්මත පෙම් කතා.

2009-06-16T16:16:00.000+05:30

බොහෝම කාලෙකට කලින් ලියපු එකක්.

උඹ මට පොරොන්දු වුනා.

2009-06-04T23:10:00.000+05:30

නිදහස දන්සැලෙන් දෙන්නෙ.

2009-06-04T21:20:00.001+05:30

සිංහල හාලට

පරදේසක්කාර පොල් මිරිකා

කිරිම කිරි පාට

කිරි දමා සැදූ ජාතික කිරි බත

ලුණු මිරිස් වෙනුවට

මළ කුණු උයා පදමට

ජාතික කොඩිය යට

කපල මෝටාරයෙන් හනිකට

එන්න අයියෙ

එන්න නැන්දෙ

එන්න මාමෙ

එන්න අක්කෙ

මෙන්න කන්න

ගන්න අතට

සල්ලි එපා නිකං දෙන්නෙ

හරිම රසයි

ඇඟට සැපයි

නිදහස දන්සැලෙන් දෙන්නෙ.

කිරිබත් ඉස්මොල්ලෙ ගිය මම

සඳුන්.

මං කොහෙට දුවන්නද?

2009-05-21T13:59:00.000+05:30

හදවතක් එනකං.

2009-05-14T14:00:00.000+05:30

මම සමනලයෙක් නෙමෙයිද?

2009-05-12T18:04:00.002+05:30

උඹ හොඳටෝම නිදි.

2009-04-27T10:03:00.000+05:30

ගිනි තියන්න කෙළවරකින්.

2009-04-24T09:21:00.000+05:30

ලිව්වෙ නම් පෙබරවාරි මාසෙ. පරක්කු වැඩිද මන්ද.

දුවපන් දුවපන්!

2009-04-20T16:49:00.000+05:30

තිබහයි මට.

2009-04-19T16:28:00.000+05:30

උපන්දා උපන් පෙම.

2009-04-16T10:05:00.002+05:30

මං උදෙත් නෑව.

2009-04-15T09:57:00.000+05:30

තටු තිබ්බ නං.

2009-04-13T06:30:00.001+05:30

ඔබම නමක් කියන්න. 7 කොටස

2009-04-12T21:26:00.002+05:30

තට්ටුව ආවෙ කාගෙන්ද කියල බලන්න මාව පිටි පස්ස හැරුනෙ ඉබේටම. හොඳට දැකල පුරුදු මූණක්. ඒත් කරුමෙට නම මතක නෑනෙ. ෂික් විතරක්. දැන් මොකද කරන්නෙ?

"අනේ යකෝ! උඹේ ඔලුවෙ පොල් කොලද? මගේ කන ගාවින් උඹ දැන් විදගෙන ගියා. අඩු තරමේ මගේ නහයවත් උඹට පෙනුනෙ නෑ. මමම දුවගෙන ඇවිත් කතා කළාම දැන් හොල්මනක් දැක්ක වගේ මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නව."

"සොරි මචන්, මම වෙන කල්පනාවක ආවෙ."

කඩේ අයියට සල්ලි දෙන ගමන් මම එහෙම කිව්ව. හිස් පැකට් එකකට සිගරට් පහකුයි ඉතුරු සල්ලි වලට ටොෆි දෙක තුනකුයි මට ලැබුන.

"ඉතිං කොහොමද බං? දැං මොකෝ උඹ කරන්නෙ?"

නම මතක් කරගන්න හෝඩුවාවක් හොයාගන්න මම එහෙම කතාවට මුල පිරුව. ඒත් මටත් නොදැනිම මගේ ඇස් නිතරම එල්ල වුනේ බස් හෝල්ට් එක දිහාවට.

"වෙන මොනා කරන්නද බං, තාම කැම්පස් තමා."

හරියට හරි, මෙයා මාත් එක්ක ඒ ලෙවල් ක්ලාස් ගිය කෙනෙක් වෙන්න ඕනෙ.

"තාම කැම්පස්ද? මම හිතුව දැං අවුට් වෙලා ජොබ් එකකුත් කරනව ඇති කියල."

මගේ කට එහෙම උත්තර දුන්නට තාමත් මගෙ ඇස් තිබුනෙ බස් හෝල්ට් එක පැත්තෙ. ෂික්, මේ මනුස්සය නිසා අද මම මෙච්චර කැපවෙලා ආපු කාරණේ ඉෂ්ට කරගන්න බැරි වෙයි වගේ. අර කෙල්ල දැං ආවොත් කොහොමද මම මෙතනින් ගැලවිලා යන්නෙ? ඔක්කොම දේවල් පැටලෙනව එහෙම වුනොත්. ඒ මදිවට මට මේ මනුස්සයගෙ නම මතක් වෙන්නෙත් නෑ.

"මොන පිස්සුද, පටන් ගත්තෙත් අවුරුද්දක් පරක්කු වෙලා. ලබන මාසෙ තමා ෆයිනල් ලියන්න තියෙන්නෙ. ඒක නෙමෙයි මොකෝ උඹ සැරෙන් සැරේ බස් හෝල්ට් එක දිහා බලන්නෙ? කෑල්ලක්වත් එනව කිව්වද?"

මේ මනුස්සය දැන් නම් මට වදයක් වේගෙන එන්නෙ. මම බස් හෝල්ට් එක දිහා බලන බව මිනිහට තේරිලා. මොනව කියන්නද ඉතිං, ඇත්ත කියන්න බෑනෙ, බොරුවක්ම කියනව.

"නෑ මචං, යාළුවෙක් එනව කිව්ව. පොඩ්ඩක් පරක්කුයි වගේ. ඒකයි පොඩ්ඩක් බැලුවෙ."

මට එකපාරටම අතේ සිගරට් තියෙන බව මතක් වුනා.

"බොන්න මචං සිගරට් එකක්"

තාමත් නම මතක් කරගන්න බැරිවුන මගේ යාළුවට මම සිගරට් පැකට් එක දික් කළා.

"හා... හා... ලොක්ක, ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල දුම් බීම තහනම්. උඹ දික්කරපු නිසා එකක් ගන්නම් පස්සෙ බොන්න."

මිනිහ එහෙම කියල සිගරට් එකක් අරන් උඩ සාක්කුවෙ දාගෙන ආයෙත් කතා කරන්න පටන් ගත්ත.

"කොහොමත් මම කඩේ පැත්තට ආවෙ සිගරට් එකක් ගන්න. දැන් කැම්පස් එක ගාව තියෙන පෙට්ටි කඩවල අපි ඉල්ලපුවම සිගරට් දෙන්නෙ නෑ. ඒ නිසා පයින් මෙතෙන්ට කොටන්න ඕනෙ සිගරට් ගන්න"

කැම්පස්, සිගරට්, පෙට්ටි කඩේ, කැම්පස් කට්ටියට පෙට්ටි කඩෙන් සිගරට් නොදීම, මෙන්න මේ කොටස් අතරට මං හොයන කෙල්ලත් යම්කිසි විධියකින් සම්බන්ධ කරන්න පුළුවන් කියල මට ඒ මොහොතෙ එක පාරටම හිතුන. ඉතිං මම හිතුව මටම වාතයක් වෙච්ච, මට තාමත් නම මතක් කරගන්න බැරි වෙච්ච මේ පුද්ගලයා එක්ක දිගටම කතා කරන්න. කොහොමත් මේ වෙනකොට අර කෙල්ල ඒවි කියල මගේ ඇස් වල ඉතිරි වෙලා තිබ්බ බලාපොරොත්තු සහගත බැල්ම මටත් හොරෙන් පැනල ගිහින්.

"මොකෝ මචං කැම්පස් එක ළඟ පෙට්ටි කඩේ උඹලට සිගරට් දෙන්නැත්තෙ?"

මම එහෙම ඇහුවම මගේ නම නොදන්නා මිත්‍රයාගෙ කටහඬ පොඩ්ඩක් වේගවත් වුනා.

"මේකනේ මචං, කැම්පස් එකේ සමහර කොල්ලො එළිපිට සිගරට් බොනව දැක්කම සදාකාලිකවම හැංගිලා සිගරට් බොන්න වෙලා තියෙන කොල්ලොන්ට මල පනිනව, ඒ වගේම තමන්ගෙ රත්තරං කොල්ල සිගරට්, අරක්කු කටේවත් තියන්නෑ කියල හිතන ගොන් කෙල්ලො ටික ෆුල් ෆෝම් වෙනව. ඉතිං මුන් දෙගොල්ලො එකතුවෙලා මුළු මහත් විශ්ව විද්‍යාල සමාජයම යහපත් එකක් කරන්න දරන උත්සාහයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට කැම්පස් එක ළඟ තියෙන පෙට්ටි කඩවලින් අපිට සිගරට් දෙන එක නැවතිලා"

ඒ කතාව ඇහුවම මගේ ඔළුව ඇතුලෙ කවුරුහරි දෙන්නෙක් ටෙනිස් ගහනව වගේ දැනුන. මොකද්ද මේ කතාවෙ තේරුම? ඒක අහන්නත් වෙන්නෙ මේ මනුස්සයගෙන්ම තමයි.

"මොකද්ද මචං ඒ කතාවෙ තේරුම?"

"කිසිම තේරුමක් නෑ බං, ඒකයි මෙතන තියෙන ප්‍රශ්නෙ. තේරුම් ගන්න උත්සහ කළාම හිතෙන්නෙ මොකද්ද දන්නවද, කැම්පස් ඇවිල්ල ඉන්නෙත් මේ ලෝකෙ රහක් නැති මැටි පූසො ටිකක් විතරයි කියල. හැබැයි හැමෝම එහෙමයි කියල මම කියන්නෙ නෑ. ඇත්තට විරුද්ධත්වය පෙන්නන කොටසකුත් ඉන්නව. ඒත් මචං කරළියට එන්නෙ හැංගි හැංගි ආතල් අරගන්න සෙට් එක තමයි. සොරි බං, මේ බයිල ගහල මම උඹේ ආතල් එකත් කඩනව නේද? කෝ අර එනව කියපු උඹේ යාළුව තාම ආවෙත් නෑ නේද?"

අනේ මන්ද මේ මනුස්සය මොනව කියනවද කියල ඇත්තටම මට තේරෙන්නෙ නෑ. ඇත්තම කියනව නම් මට මේ කතන්දර අහන්න ඕනෙත් නෑ. ඒත් ඉතින් අල්ල ගත්ත කොටි වලිගෙ අත අරින්නත් බෑනෙ.

"අයියෝ එහෙම එකක් නෑ බං."

ඒත් මට කොහොම හරි දැන ගන්න ඕනෙ අර කෙල්ල හා සම්බන්ධ තොරතුරක්.

"ඒක නෙමෙයි මචං, කැම්පස් එකේ සිගරට් බොන කෙල්ලො නැද්ද?"

මම මගේ ප්‍රශ්නෙ අමුවෙන්ම එළියට දැම්ම.

"හෙහ්"

මිනිහගෙ කටට හිනාවක් ආව.

"උඹ අහන්නෙ ලංකාව ගැනද, නැත්තං වෙන රටක් ගැනද?"

"ලංකාව ගැන බං, මම අහන්නෙ උඹලගේ කැම්පස් එකේ ඉන්නවද කියල."

"ඇති බං ඇති. අඩු තරමේ එක්කෙනෙක් හරි ඇති. මං කියන්නෙ එක්කෙනෙක් හරි ඉන්නව නම් ඒක ලොකු දෙයක්. ඒත් සමාජය තුල ඒවගේ කෙල්ලෙක් දරන මතවාදය මොකද්ද කියන එක තුල තමයි ඒ කෙල්ලගෙ වැදගත් කම තියෙන්නෙ. නිකන්ම නිකන් සිගරට් බොන කෙල්ලක් නම් ඒකිගෙන් ඇති වැඩේ මොකද්ද?"

මේ මනුස්සය මට ඕන උත්තරේ ඇරෙන්න අනිත් හැමදේම දන්නව.

"මොකද්ද මචං ඒ කතාවෙ තේරුම?"

මම එහෙම ඇහුවෙ තව දුරටත් මට ඕන කරන උත්තරේ හැංහිලාවත් තියේවිද කියල බලන්න.

"තේරුම නේද.... මම උඹට අද කැම්පස් එකේ වෙච්ච සීන් එකක් කියන්නම්. ඒකෙන් උඹට පුළුවන් වෙයි මේක තේරුම් ගන්න. අද කැම්පස් එකේ ෆස්ට් ඉයර් කෙල්ලෙක් කොට ස්කර්ට් ඒකක් ඇඳගෙන ආව. මම හිතන්නෙ මම කැම්පස් ගිය මේ අවුරුදු හතරටම කැම්පස් එකේ දැකපු කොටම ස්කර්ට් එක ඒක. ඉතිං හුඟක් කොල්ලො ඇහැ ගහගෙන හිටියෙ ඒකට. ඕක ඉතිං විශේෂ දෙයක් නෙමෙයිනෙ. කොට ඇඳුම් තාම අපේ උන්ට මැජික්. මොනව කරන්නද."

මිත්‍රය කතාව ටිකකට නැවැත්තුව.

"ඉතිං?"

මම හොයන කෙල්ල ගැනද දන්නෙ නෑ මේ කතාව. ඒකයි මගේ කුතුහලය.

"ඉතිං නේද.... ඔන්න බලපන් වෙච්ච දේ. ෆස්ට් ඉයර් බැච් ටොප් වෙච්ච දැන් සෙකන්ඩ් ඉයර් එකේ ඉන්න කෙල්ලෙකුයි ඒකිගෙ යාළුවයි මේ කොටට ඇඳපු කෙල්ලට පැත්තකට කතා කරල කියල නංගියෝ, කැම්පස් එද්දි ඔහොම කොටට අඳින්න හරි නෑ නේද? ඔයාට ප්‍රශ්නයක් නැති වුනාට අපිට පිරිමි ළමයි කට්ටියක්ම කිව්ව ඔයාට කියන්න කියල මීට පස්සෙ ඔහොම අඳින්න එපා කියල. ඉතිං බලපන් මුන්ගෙ මානසිකත්වය, උඹට තේරෙනව නේද? අර ගෑණි බැච් ටොප් වුනාට කිසිම ඵලයක් නෑ කියල. ඒකිගෙ මතවාදය තමා වැදගත් වෙන්නෙ. මම කියන්නෙ ඒක තේරුමක් නෑ කියල."

ඒ පාර නම් මට දැනුනෙ ඔළුවට ගල් ඉන්නකින් ගැහුව වගේ හැඟීමක්. අහම්බයකින් මුණගැහුනු මේ මනුස්සය මේ තරම් මගේ ඔළුව හොලවාවි කියල මට නිකමටවත් හිතුනෙ නෑ. ඒ ඔක්කොටමත් වඩා මේ මනුස්සය කියන කිසිම දෙයක පැහැදිළි සම්බන්ධයක් ඇත්තෙත් නෑ. තේරුමක් නැත්තෙත් නෑ. දෙයියනේ මට මේ මනුස්සයගෙ නම මතක තිබ්බ නම්?

"මොකෝ මචං කල්පනා කරන්නෙ? මම කියන කතා පොඩ්ඩක් අප්සෙට් වගේ උඹට හිතෙනව ඇති. සොරි මචං, කතා කරන්න ගියාම මොනව කියනවද කියල මමම දන්නෙ නෑ. ඒ තරමට මගේ හිතේ දේවල් තියෙනව. ඒත් පිළිවෙලකට එළියට දාන්න තේරෙන්නෙ නෑ. ඒක නෙමෙයි, මොකටද උඹ සිගරට් බොන කෙල්ලෙක් හොයන්නෙ?"

"නෑ මචං, මැගසින් එකක් කරන යාළුවෙක් කිව්ව ආර්ටිකල් එකක් ලියල දෙන්න කියල. ඉතිං මට හිතුන අමුතු දෙයක් ගැන ලියන්න. ඒකයි සිගරට් බොන කෙල්ලෙක් හෙව්වෙ."

ඒ ක්ෂණික බොරුව මගේ කටට කොහෙන් ආවද කියල මමම දන්නෙ නෑ.

"ලියනව නම් මචං මම කියපු දේවල් ගැනත් පොඩ්ඩක් හිතල ලියපන්. මම එහෙනම් කැපෙනව. අහ්.. මට දීපංකො උඹේ නම්බර් එක."

මම මගේ නොම්මරේ කිව්ව. මිනිහ මට එවෙලෙම මිස් කෝල් එකක් දුන්න. මිනිහ අගේට මගේ නමත් හොඳටම දන්නව. ඒත් මට මිනිහගෙ නම මතක නෑ.

"එහෙනම් මචං අපි ගියා. ජය වේවා."

එහෙම කියාගෙන මිනිහ පාර පැන්න. මට හිතුන ඇත්තටම ලැජ්ජාව පැත්තකින් තියල නම අහන්න.

"මචං"

මම එහෙම කෑ ගැහුවෙ ඒ වෙනකොට මිනිහ හිටියෙ පාරෙ අනිත් පැත්තෙ නිසා.

"ඇයි බං?"

"නෑ මම උඹට පස්සෙ කෝල් එකක් දෙන්නම්"

මම එහෙම කියල සිගරට් එකක් අරන් මගේ තොල් අතරින් තියාගත්ත.

"එළ"

එහෙම කියාගෙනම එතකොටම ආපු බස් එකේ මිනිහ එල්ලුනා. මම ගේ පැත්තට හැරුන.

රෙද්ද ගලවන තුරු.

2009-04-12T17:23:00.001+05:30

තනු දෙකක්.

2009-04-11T10:27:00.001+05:30

පුළුවන් නම් ගනිං.

2009-04-10T17:19:00.001+05:30

ඉගිලියන්.

2009-04-09T17:18:00.002+05:30

පනින්න පෙර.

2009-04-09T16:10:00.000+05:30

උඹ මාව අයිති කරගෙන.

2009-04-06T10:01:00.000+05:30

පාට පාට.

2009-04-06T09:59:00.000+05:30

මාත් නැටවුනා.

2009-04-04T19:09:00.002+05:30

මෙන්ඩිස් ගල්.

2009-04-03T13:25:00.002+05:30

මී මැස්සා.

2009-04-03T12:47:00.002+05:30

පතාගෙන ආ ආදරේ.

2009-04-02T11:28:00.000+05:30

පපුව රත් වුනා.

2009-04-01T23:37:00.002+05:30

මට ඩෙංගු.

2009-04-01T14:02:00.000+05:30

ලයිට් දාන්න කම්මැලියි.

2009-04-01T09:30:00.000+05:30

උඹ හුඟක් කෙට්ටුයි.

2009-03-31T15:27:00.000+05:30

කොහෙද උඹ ගියේ?

2009-03-31T15:11:00.000+05:30

ඔබම නමක් කියන්න. 6 කොටස

2009-03-31T00:51:00.000+05:30

කැමති වැඩ, අකමැති වැඩ, කළ යුතු වැඩ, නොකර බැරි වැඩ. මේ හැම වැඩක් එක්කම දවස කොහොම ගෙවුනද කියල මට දැනුනෙවත් නෑ. ඒත් නිදහසක් ලැබුනු හැම වෙලාවකම, සිගරට් එකක් පත්තු කරපු හැම වෙලාවකම මට ඒ කෙල්ලව මතක් වුණා. ඒ හැම වෙලාවකම මම හෑන්ඩ් ෆෝන් එකෙන් වෙලාව බැලුවා. 10.30, 12.00, 2.00, 4.00. තව ටිකයි. තව බොහොම ටික වෙලාවයි. හරියටම හවස 5 වෙද්දි ඔෆිස් එකෙන් එලියට බැස්සෙ මට වැඩක් එහෙම ආවොත් ෂේප් කරන්න කියල මගේ යාළුවෙකුට කියාගෙන. බස් එකක එල්ලිලා ගේ ගාවට එන්න විනාඩි 20 කට වැඩිය ගියේ නෑ. හොඳ වෙලාවට ඔෆිස් ටයිම් එකට කළින් පැන ගත්තෙ. නැත්තං වෙනදට කාලකණ්නි බස් එක එන්න විනාඩි 40 ක් වත් යනව. මේ වෙලාවට ගෙදර කවුරුත් නෑ. කොහොමත් ගෙදර කට්ටිය එද්දි හවස 7 පහුවෙනව. මගේ යතුරෙන් දොරත් ඇරගෙන, ටක් ගාල පොඩ්ඩක් මූණත් හෝදගෙන, ඩෙනිමකුයි ටී ෂර්ට් එකකුයි ඇඟට දාගෙන මම බැල්කනි‍යට ගියා. 6 වෙන්න තව පැය කාලක් විතර තියෙනව. බිත්ති ඔරලෝසුව එහෙම පෙන්නුව. නිකමට වගේ මම හෑන්ඩ් ෆෝන් එකෙනුත් වෙලාව බැලුව. ඔව්... තාම වෙලාව 5.46 යි. ඒ කෙල්ල දැන්ම එන එකක් නෑ. ඒත් බැල්කනියෙන් ගේ ඇතුලට යන්න හිතෙන්නෙත් නෑ. මගේ කරුමෙට කෙල්ල වේලාසනින් ගියොත්? ඒ හින්ද මම බැල්කනියටම වෙලා ඉන්නව. වෙලාව කන්නත් එක්ක මම සිගරට් එකක් පත්තු කරගත්ත.

ඇත්තටම ඒ කෙල්ල ආවොත් මම මොනවද කරන්නෙ?

මෙච්චර වෙලාවක් නොහිතුනු ප්‍රශ්නයක් මට එකපාරටම හිතුන. පණ කඩාගෙන දුවගෙන ආවට මොකද ඒ කෙල්ලත් එක්ක සංවාදයක් ආරම්භ කරන්නෙ කොහොමද කියල මට හිතාගන්න බෑ. මොනව අහන්නද, මොනව කියන්නද? මම පපුව පිරෙන්නම දුම් උගුරක් ඇද්ද. අනේ දෙයියනේ මේ දුම් වලින් මගෙ පපුව පිරෙනවා වාගෙම මගේ ප්‍රශ්න වලටත් උත්තර ලැබෙනව නම් කොච්චර දෙයක්ද? හරි... ඊයෙ මගේ අතින් වුනේ වැරදීමක්. මම බස් එක පෙන්නල අත වනපු එක ඒ කෙල්ල ඊයෙ තේරුම් ගත්තෙ වැරදියට. අද මම ඇත්තටම ඒ කෙල්ලට කතා කරනව. ඔව්.. මම කියනව ඒ කෙල්ලට ගේ ඇතුලට එන්න කියල. මම කියනව "එන්න, ඇතුලට ඇවිත් ඉඳගන්න. බොන්න සිගරට් එකක්" කියල. මොන විකාරද මේ නන්නාඳුනන කෙල්ලෙක් මම කිව්ව පලියට ගේ ඇතුලට එයිද? අනික මම කොහොමද කෙල්ලෙකුට බලෙන් සිගරට් දෙන්නෙ? බම්බුව, එහෙනම් ඒ කෙල්ලම ඊයෙ ඇවිත් මගෙන් සිගරට් එකක් ඉල්ලුවෙ. ඉතින් අද මම දුන්නම මොකෝ වෙන්නෙ? මම තව දුම උගුරක් ඇද්ද. කුණු රහකුත් එක්ක මගේ තොල ටිකක් පිච්චුනා. රෙද්ද. සිගරට් එකත් ඉවරයි. බට් එක පාරට වීසි කරන ගමන් මම අනිත් අතින් ආයෙත් ෆෝන් එකෙන් වෙලාව බැලුව. 6 ට 5 යි. වෙලාව ඇයි මෙච්චර හෙමින් යන්නෙ? මොනව කරන්නද.. වෙලාවට ඉක්මණට යන්න කිව්වට ඉක්මණට යන්නෙත් නෑ. හෙමින් යන්න කිව්වට හෙමින් යන්නෙත් නෑ. ඇත්තටම ඒ කෙල්ල කවුද? මොනව කරන කෙනෙක්ද? සමහරවිට කැම්පස් කෙල්ලෙක් වෙන්නැති. මට එහෙම හිතුනෙ කැම්පස් එක තියෙන්නෙ අපේ ගෙදරට හෝල්ට් 2 කට විතර එහා නිසා. කැම්පස් කෙල්ලෙක් නම් ඇයි බස් එකට නඟින්න මේ බස් හෝල්ට් එකට එන්නෙ? කැම්පස් එක කිට්ටුවම බස් හෝල්ට් එකක් තියෙනවනෙ. අයියෝ ඇයි මේ ප්‍රශ්න මගේ ඔළුවටම එන්නෙ? මම ආයෙත් වෙලාව බැලුව. 6 යි 1 යි. දැන් නම් මට තවත් මේ බැල්කනි‍යට වෙලා ඉන්න බෑ. මෙහෙම වෙලාව බල බල මෙතන ඉන්නව කියන්නෙ හරියට මරනව වගේ වැඩක්. එක්කො තව සිගරට් එකක් බොනව. එතකොටවත් වෙලාව යයි. තව සිගරට් එකක් බොන්න නම් ආයෙත් කඩේට යන්න වෙනව. ඉස්සෙල්ල බිව්වෙ අන්තිම සිගරට් එක. කමක් නෑ කඩේ තියෙන්නෙ බස් හෝල්ට් එකත් එක්කම පාරෙ අනිත් පැත්තෙ, ඒ නිසා කඩේට ගියා කියල කෙල්ල මග ඇරෙන්න විදියකුත් නෑ. එහෙම හිතාගෙනම මම ආයෙත් පාර පැත්තට එබුනෙ ෂුවර් එකටම කෙල්ල ළඟ පාතක පේන්න නැති බව සැක හැර දැන ගන්න. නෑ... පේන තෙක් මානෙක කෙල්ලෙක් නෑ. ඉතින් මම පුළුවන් තරම් ඉක්මණට පර්ස් එකත් සාක්කුවට දාගෙන පහලට බැහැල දොරත් ලොක් කරගෙන කඩේ පැත්තට ටිකක් වේගෙන් ගියා. කඩේ පැත්තට ඇවිද්දත් මගේ ඇස් සැරින් සැරේ බස් හෝල්ට් එක පැත්තටයි දිව්වෙ.

"කීයද්ද මහත්තය?"

කඩේ අයිය හැමදාමත් අහන ප්‍රශ්නෙ ආයෙත් ඇහුව.

"5 යි"

සල්ලි දෙන්න ඕනෙ නිසා මම පර්ස් එක තියෙන සාක්කුවට අත දැම්ම. ඒත් එක්කම මට පිටිපස්සෙ හිටපු කවුදෝ මගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැම්ම.

කෝච්චියට බෙල්ල තියන්න.

2009-03-30T16:48:00.000+05:30