ඔබම නමක් කියන්න. 8 කොටස

අපේ ගෙවල් ළඟ බස් හෝල්ට් එකත් එක්කම පාරෙන් එහා පැත්තෙ මම නිතරම සිගරට් ගන්න යන පෙට්ටි කඩේ එලියෙ තියල තියෙන පුටුවක මම වාඩි වෙලා හිටිය. අසෝක වීදුරුවක දාල තිබුන ප්ලේන්ටි බාගෙ තාමත් මගෙ අතේ. මහ දවල් ගිනි රස්නෙ මුහුණට වැටෙන එක වළක්වන්න මම බිම ගලාගෙන හිටිය නිසා ඔළුවෙ ඉස්මුදුන ඉරේ ගිනි එළියෙන් බේරුනේ නෑ. නිකමට වගේ මම ඔළුව උස්සල බස් හෝල්ට් එක දිහා බැලුව. ළමා සාරියක් ඇඳගත්තු තරුණියක් පාරෙ එහා පැත්තෙ ඉඳන් මම ඉන්න පැත්තට මාරු වෙන්න බලාගෙන ඉන්නව මම දැක්ක. මම ආයෙත් මගේ ප්ලේන්ටිය දිහා බැලුව.

දෙයියනේ..... අර කෙල්ල! ඔව් මේ අර කෙල්ල තමයි.

මම මොහොතක්වත් අපතේ යවන්නෙ නැතුව ආයෙත් ඒ කෙල්ල දිහා බැලුව. ඔව්, ඔව්.. මේ ඒ කෙල්ලමයි. දෙයියනේ මම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටිය ඒ කෙල්ල. ඉරේ ගිනි එළිය ඇගේ ළමා සාරියෙ වැදිල ආයෙත් මගේ ඇස් දෙකට වැදුනෙ හරියට ඊතල වගේ. ඒ ඊතල දරා ගන්න බැරි නිසා මම අහක බැලුව. ඒ ඊතල වලින් ඇස් බේරගන්න මම ඇගේ කකුල් දිහා බැලුව. ඒ මොහොතේ ලෝකයම දුවන වේගය සියයට පණහකින් අඩු වුනා වගේ මට දැනුන. අඩියෙන් අඩිය ඇය ඉදිරියට තිබ්බෙ චිත්‍රපටියක ස්ලෝ මෝශන් දර්ශණයක වගේ. දෙයියනේ මේ කෙල්ල දාගෙන ඉන්නෙ උස් අඩි තියෙන කළු ලෙදර් සපත්තු දෙකක්. ඇය තියන්නෙ දුරස් අඩි. මේ දුරස් අඩි නිසා ළමා සාරියෙ ඉස්සරහින් එක පිට එක වැටුනු පොටවල් දෙක ඈත් වුනා. එතකොට මම දැක්ක ඒ කළු ලෙදර් සපත්තු ඇගේ දණිස් දක්වාම වසාගෙන තියෙන විදිය. ලෝකය තවමත් දුවන්නෙ අඩු වේගයකින්. ඒත් මම වේගවත්. පාරේ දෙපැත්තෙන්ම ආපු හැම වාහනයක්ම ඇයට පාර පනින්න නවත්තගෙන ඉන්නව. පාරේ වෙන කිසිම මනුස්සයෙක් නෑ. ඉරේ ගිනි ඊතල දරාගෙන මම ඇගේ මුහුණ දිහා බැලුව. ඇයට අත්තටු තිබ්බ..ඇත්තමයි ඇයට අත්තටු තිබ්බ. අසෝක වීදුරුව මට අත ඇරුණ. ඇගේ අත්තටු, දැන් ලෝකය කැරකෙන වේගයටත් වඩා අඩු වේගයකින් සෙලවුණා. මාව මහ පොළවට කඩාගෙන වැටුන. මහ පොළවෙ මට දණ ගැහුන. ඇගේ දකුණු අතේ පත්තු කරපු සිගරට් එකක් තිබ්බ. ඇය ඒක ඇගේ දෙතොල් මැද තියාගෙන දුම් උගුරක් ඇද්ද. ඒ දුම් උගුර අදිනවත් එක්කම ඇගේ මුහුණ දුම අතරේ ගිලී ගියා. දුරස් අඩි තිය තිය ඇය පාරෙන් මෙහා, මම ඉන්න පැත්තට ආව. මට ඒක දරා ගන්න බැරි වුනා. ඇගේ ළමා සාරියෙන් මගේ පැත්තට හරවා එවුනු ගිනි ඊතල ආයෙත් මගේ ඇස් හිල් කළා. මම අත්දෙකින්ම මගේ මූණ වහගෙන ඔළුව පොළවේ හප්පගත්ත. මගේ ඇඟිලි, නළල හීරෙන තුරු, තුවාල වෙන තුරු මම ඔළුව පොළවෙ හප්පගත්ත.

මේක මම ඊයෙ රෑ දැකපු හීනය.

පෙට්ටි කඩේ ළඟදි මුණගැහුනු, තවමත් මට නම මතක්කරගන්න බැරි මිත්‍රයා ගැනත්, මගෙන් සිගරට් එකක් ඉල්ලපු කෙල්ල ගැනත් හිත හිත නින්දට වැටුනු මම දැකපු හීනය. අද ඔෆිස් එකට ආපු වෙලාවෙ ඉඳන් මගේ හිතේ හොල්මන් කරන්නෙ ඒ හීනය. දැන් 10.30ත් පහුවලා. උදේට එන ප්ලේන්ටිය මගේ මේසෙ උඩ සීතල වෙලා. උදේට ආපු ගමන් පුරුද්දට කම්පියුටර් එක ඔන් කළත්, තමන්ගෙ වැඩේ ආරම්භ කරන්න ඒක් තාමත් මගෙන් පාස් වර්ඩ් එක ඉල්ලනව. මට ඒක ගහන්න අමතක වෙලා. මම පාස් වර්ඩ් එක ගහල ඒකට ඔන් වෙන්න ඉඩ දීල, මගේ හීන ලෝකයෙන් මිදිල වට පිට බැලුව. ළඟම එහා මේසෙ හිටපු යාළුව මගේ දිහා බැලුව.

"මොකෝ බං තාම වෙරිද?"

"පිස්සුද බං, වෙන සීන් එකක්. ඔළුව පොඩ්ඩක් අවුල්"

මම උත්තර දුන්න. යාළුව පුටුවෙන් නැගිටින ගමන් ආයෙත් මට කතා කළා.

"දුමක් දාමුද?"

"උඹ බීපන්, මට පොඩි වැඩක් තියෙනව"

මම එහෙම කිව්වෙ ඇයි කියල මම දන්නෙ නෑ. කොහොම වුණත් ඒ උත්තරය නිසා ජීවත් වෙන ලෝකෙන් ආයෙත් මගේ හීන ලෝකෙට යන්න මට අවසර ලැබුන. මට නිකමට හිතුන මම ඒ හීනය කළින් දැකල තියෙනව කියල. මොකක් හරි ක්‍රමයකින් මම කළින් විඳපු අත්දැකීමක් නැවත හීනයක් හැටියට මම දැක්ක කියල මට හිතුන. ඒත් මොකද්ද දෙයියනේ මේ හීනෙ? මොකද්ද ඒකෙ තේරුම? ඇයි මම එහෙම හීනයක් දැක්කෙ?

(ලියන්නෙම නෑ කියල හිතාගෙන හිටියත් මට දැන් හිතෙනව මේක දිගටම ලියන්න.)